Monday, June 12, 2017

அன்பைத் தேடி ஒரு தப்பித்தல்


     'ஒவ்வொரு தடவையும் நாம் எமது வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கதைக்க முற்படும்போதும், ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. உடனே அவர் கலவரமடைந்து விடுகிறார்'

     திருமணம் முடிப்பதற்காகப் பேசி வைத்திருக்கும் மணப்பெண்ணான நெகாருடன் தமது வாழ்க்கை பற்றிக் கலந்துரையாட முற்படும் போதெல்லாம் மணமகன் இமானை ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு குறுக்கிடுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து அவன் கலவரமடைந்து உடனே அவளை விட்டுவிட்டுப் புறப்பட்டுச் சென்று விடுகிறான். அவள் அவனைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவளைப் புதிருக்குள்ளும், குழப்பத்துக்குள்ளும் ஆழ்த்தும் அத் தொலைபேசி அழைப்பு பற்றி வினவுகிறாள். தனது கணவனாகப் போகிறவன் ஏதோ ஒரு பெருந் துயரத்துக்குள் சிக்கியிருப்பதை அவள் உணர்கிறாள். அவளது தொடர்ச்சியான கேள்விகளின் பிறகு அவன், வாழ்நாள் முழுவதும் தான் கூடவே இருந்து கவனித்துக் கொள்ள வேண்டிய இன்னுமொரு நபர் தனது வாழ்வில் இருப்பதாகக் கூறுவதைக் கேட்டு அதிர்ச்சிக்குள்ளாகிறாள். இத் திருமணத்தை அந் நபர் விரும்பவில்லை என்றும் இத் திருமணத்தின் மூலம் அவர் மிகுந்த கவலைக்காளாவார் எனவும் கூறுவது அவளை மென்மேலும் குழப்பத்துக்குள் தள்ளி விடுகிறது. இமான், தனது வீட்டுக்கு அவளை அழைத்துச் செல்கிறான். அவ் வீட்டுக்கு முதன்முதலாக வருகை தந்திருக்கும் நெகாரிடம், இமானின் தாய் அவளுக்குள்ள முக்கிய பொறுப்பினை மிகுந்த பரிதவிப்புடனும் அன்புடனும் விளக்குகிறார். அன்பளிப்பாக ஆபரணங்களை வழங்குகிறார். பின்னர் இமான், அவன் குறிப்பிட்ட அந் நபரைச் சந்திக்க அவளை அழைத்துச் செல்கிறான். அவள் அதிர்ச்சியடைகிறாள். தனது வீட்டுக்குக் கவலையோடு திரும்பும் அவள், அவர்களது திருமணம் குறித்த எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியாமல் திணறுகிறாள்.

     ஒரு உள்ளத்தை மட்டுமே உயரிய இடத்தில் வைத்து நேசித்து வரும் இன்னுமொரு உள்ளத்திடம் மட்டுமே அன்பும், பாசமும், சம்பந்தப்பட்டவரது எதிர்காலம் குறித்த கவலைகளும் மிகைத்திருக்கும். அவரது எதிர்கால நலனுக்காகவும், அவரது நல்வாழ்வுக்காகவும் பல அர்ப்பணிப்புக்களை அவர் செய்யத் துணிவார். சம்பந்தப்பட்டவர் அதனை உணராவிட்டாலும் கூட, அன்பை எந்தத் தன்னலமும் பாராது வழங்கிவருபவருக்குள் தொடர்ந்தும் அன்பானது, ஒரு நீர்வீழ்ச்சியைப் போல வழிந்து கொண்டேயிருக்கும். அது என்றும் வற்றாத நீரூற்று. அவ்வாறான அன்பு தொடர்ந்தும் தேவைப்படக் கூடிய, வளர்ந்த பிறகும் குழந்தைப் பருவத்தை இன்னுமின்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்களுக்காக அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட திரைப்படம்  என்ற குறிப்போடு ஆரம்பிக்கிறது 'நித்திய குழந்தைகள்' 'Eternal Children / Eternal Kids' எனும் ஈரானியத் திரைப்படம்.

     வாக்குறுதிகளும், சத்தியங்களும் இக் காலத்திலெல்லாம் மதிப்பிழந்து போயுள்ளன. ஒருவரிடம் ஏதேனுமொரு தேவையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும்பொருட்டு பொய்ச் சத்தியங்களும், போலி வாக்குறுதிகளும் மலிந்துள்ள காலமொன்று நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. சத்தியங்களால் ஏமாற்றப்படுகிறோம். வாக்குறுதிகளால் மோசடி செய்யப்படுகிறோம். அனைத்தையும் தாண்டி இக் கணத்திலும் கூட எவரேனும் வாக்குறுதிகளை அளித்துக் கொண்டிருக்கலாம். சத்தியங்களால் அடுத்தவரை நம்ப வைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அவற்றுள் எத்தனை சத்தியங்கள் காப்பாற்றப்படப் போகின்றன என்பதை காலம் மட்டுமே அறியும். அவ்வாறாக, எதுவும் உரைக்க முடியாமல் மரணத் தருவாயிலிருந்த தனது தந்தையினது பார்வை பாஷையைப் புரிந்துகொண்டு, அவருக்களித்த வாக்குறுதியை இறுதி வரை காப்பாற்றப் போராடும் ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கையில் அவ் வாக்குறுதிக்காகவும், அன்புக்காகவும் அவன் சந்திக்க நேரும் சிக்கல்களை தொட்டுச் செல்கிறது திரைப்படம். அவனது வாழ்விலுள்ள இன்னுமொரு நபரைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டதன் பிற்பாடு, 'தமது திருமணம் குறித்த தனது முடிவு எதுவாக இருப்பினும், அதனை அவன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்' என சத்தியம் பண்ணக் கூறும், தான் மிகவும் நேசிக்கும் பெண்ணை இயலாமையுடன் பார்க்கிறான் இமான்.

     அவர்களது திருமணத்துக்குக் குறுக்கீடாகவிருக்கும் அந்த மர்ம நபர் யார்? அந்த நபர் ஏன் இந்தத் திருமணத்தை வெறுக்கிறார்? அவருக்கும் இமானுக்குமான உறவு என்ன? போன்ற பல கேள்விகளை திரைப்படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளில் புதிருடன் தந்திருக்கிறார் திரைப்படத்தின் இயக்குனர் பௌரான் தெரக்ஷந்தே.

    பிறக்கும்போதே டௌன் நோய்க்கூட்டறிகுறி(Down Syndrome)யுடன் பிறந்த அலியைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பு, அவனது தந்தை இறந்ததன் பிறகு, சகோதரன் இமானிடம் வருகிறது. அவர்களது தாயுடன் இணைந்து இமான், அலியை மிகவும் அன்பாகப் பார்த்துக் கொள்கிறான். இமானுடன் மிகவும் நெருங்கிப் பழகும் அலிக்கு, அவர்களது வாழ்வினூடாக இன்னுமொரு பெண் நுழைவது மிகவும் வருத்தத்தைத் தருகிறது. அவன் அதனை வெறுக்கிறான். தனது சகோதரன் தனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவன் எனச் சிந்திக்கும் அவனது குழந்தை மனம், இமான் இன்னுமொருவர் மீது அன்பு செலுத்துவதைத் தாங்கிக் கொள்வதில்லை.இது ஒரு புறமிருக்க இமானின் நேசத்துக்குரிய காதலி நெகார் இவ்வாறான சிறுவர்கள் குறித்த தனது ஐயங்களை வைத்தியரைச் சந்திப்பதன் மூலமும், இவ்வாறான சிறுவர்களின் தாய்மாரை சந்திப்பதன் மூலமும் தெளிவுபடுத்திக் கொள்கிறாள். பின்னர் திருமணத்துக்கு மறுப்பினைத் தெரிவித்த தனது பெற்றோருக்கும் நிலைமையினை விளக்கி அவர்களையும் சம்மதிக்க வைக்கிறாள். தொடர்ந்து அலியுடன் தனக்கு மிகவும் அன்பு உள்ளதை, அலிக்கு புரிய வைப்பதற்காக அலிக்கான பரிசுப் பொருட்களோடு இமானின் வீட்டுக்குச் செல்கிறாள். இமானையும், தாயையும் தவிர வேறெவரையும் தன் பக்கம் அனுமதிக்காத அலி, அவனது அறைக்கு வரும் அவளை நோக்கி துப்பாக்கியால் குறி வைக்கிறான்.

     குழந்தைகளின் அகவுலகம் விசித்திரமானது. யாருமற்ற வெளியிலும் கூட அவர்களால் எல்லாவித உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தி விட முடியும். நாகரீகம் கருதி, வளர்ந்த மனிதர்கள் மறைக்கப் பார்க்கும் விதவிதமான உள்ளக் கிடக்கைகளை குழந்தைகள் சட்டென்று வெளிப்படுத்தி விடுகின்றன. நாம் இரு விழிகளால் பார்க்கும் ஒரு காட்சியினை, குழந்தைகள் பல்வேறு விழிகளால் பார்த்துக் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. கேள்விகள் எல்லாவற்றுக்குமான பதில்கள் நம்மிடம் இருப்பதில்லை. குழந்தைகளின் முன்னிலையில் நாம் அறியாமையுடையவர்களாக ஆகி விடுகிறோம். நம் அளவுக்கு வளர குழந்தைகளுக்கு காலம் இருப்பதால், அங்கு நாம் குழந்தைகளாகி விடுகிறோம். அவர்களது மொழி, அவர்களது நடவடிக்கைகள் என எல்லாவற்றையும் அவர்களிடமே கற்றுக் கொண்டு, அவர்களிடமே ஒப்புவித்து அவர்களுக்கு நெருக்கமாகி விடுகிறோம். 

நெகார் இதனைத்தான் செய்கிறாள். தன்னால் இயன்ற நேரங்களிலெல்லாம் இமானின் வீட்டுக்கு வந்து, அலியுடன் இணைந்து விளையாடுகிறாள். அவனை அவன் விரும்பிய இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அவளது மனதைத் துன்புறுத்தும் விதமாக நடந்துகொள்ளும் அலியின் செய்கைகள் அவளை நோகடித்தபோதிலும் பொறுத்துக் கொள்கிறாள். அவனுக்கு கரண்டியைக் கொண்டு நாகரிகமாக உணவருந்தும் முறையைக் கற்றுத் தருகிறாள். ஒரு நாள், இமானது வீட்டுக்கு வருகை தரும் அவளது பெற்றோரின் முன்னிலையில், அலி அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு ' எனது அன்புக்குரிய நெகார், என் தோழி' என்கிறான். அதிர்ச்சியடைகின்றனர் பெற்றோர்.

     தாயாகவோ, சகோதரியாகவோ, தாதியாகவோ, ஆசிரியையாகவோ இல்லாத ஒரு பெண், இன்னுமொரு இளைஞனுடன் தனித்திருத்தல் என்பதுவோ, அவனுடன் விளையாடுவதோ, பயணங்கள் செல்வதோ, தொட்டுப் பேசுவதோ ஆகுமாக்கப்படாத ஒரு சமூகத்தில், குழந்தை மனதுடனும், வளர்ச்சியடையாத மூளையுடனும் கூடிய ஒருவன் என்றபோதிலும், இளைஞனான அவனது இவ்வாறான நடவடிக்கைகள் அதிர்ச்சியைக் கிளப்பிவிடப் போதுமாகி விடுகின்றன. அவனது நடவடிக்கைகளிலும், உள்ளத்திலும் கள்ளமோ, கபடமோ இல்லையென்ற போதிலும், அவனது உருவத்தையும் தோற்றத்தையும் வைத்தே அனைத்தும் அளவிடப்படுகின்றன. இமானினதும், நெகாரினதும் திருமணத்தை நிறுத்த, அவளது பெற்றோருக்கு இது போதுமாக இருக்கிறது. திருமணம் நிறுத்தப்பட்டது குறித்து அறிந்த இமானின் தாய் அதிர்ச்சியுருகிறார். மாரடைப்பு வந்து வைத்தியசாலையில் அவர் அனுமதிக்கப்படுகிறார். அலியை சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையமொன்றில் சேர்த்தால் மாத்திரமே இத் திருமணம் நடைபெறுமென நெகாரின் தந்தை நிபந்தனை விதிக்கிறார். இமான், அலியை அழைத்துச் சென்று ஒரு சிறுவர் பராமரிப்பு இல்லத்தில் சேர்த்து விடுகிறான். பிறகு இமான், தான் கூட இருந்து பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்த அலியைப் பிரிந்த துக்கத்தில் இரவெல்லாம் கண்ணயராது அழுதபடி தவிக்கிறான். சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையத்தில் அலியும், தனது உறவுகளை எண்ணி இரவெல்லாம் உறக்கம் வராமல் அழுகிறான். பிரார்த்திக்கிறான். தனது சகோதரனைத் தேடிப் பிதற்றுகிறான். புதிய சூழல் அவனைப் பெரிதும் அச்சுறுத்துகிறது.

     பிரிவினை குழந்தைகளும் உணருகின்றன என்பதனை, அவை உறவுகளைத் தேடிக் கதறும்போது உணர்ந்து கொள்ளலாம்.  பிரிவு என்பது இலகுவானதல்ல. அது உயிருருக்கும் வலி. உயிருடனே ஒரு ஜீவனின் தோலை உரிப்பதை விடவும் மிகுந்த வேதனையைத் தரும் கொடூரம் அது. பிரிவினை எவராலுமே எளிதாகத் தாங்கிக் கொள்ள இயலுமாக இருப்பதில்லை. பிரிவின் காரணமாக உறவுகள் பிரிந்துவிட்ட போதிலும், நினைவுகள் என்றும் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கும். சேர்ந்திருந்த காலத்தில் சென்ற பயணங்கள், பாவித்த பொருட்கள், ஒன்றாக நடந்த தெருக்கள், இணைந்து கழித்த இன்பமான கணங்கள் என எல்லாமும் ஞாபகத்தில் வந்துகொண்டேயிருக்கும். அவை பிரிவின் முந்தைய கணத்தில், பிரியாதிருக்க ஏதேனும் செய்திருக்கக் கூடாதா என்ற ஏக்கத்தையும் இயலாமையையும் ஒன்றாகத் தந்தபடியிருக்கும். பிரிவிற்கு முன்னரான காலப்பகுதியில் எவ்வளவு தூரம் அன்பாக இருந்தோம்... ஒருவருக்கொருவர் இரகசியங்களேதுமின்றி எவ்வளவு வெளிப்படையாக இருந்தோம்... என்பதையெல்லாம் பிரிந்ததன் பின்னரே மனங்கள் உணருகின்றன. சிலவேளைகளில் இன்னுமொருவரது உயர்வுக்காக, எதிர்கால நலனுக்காக கௌரவமான பிரிவுகள் தேவையாக இருக்கின்றன. என்றபோதிலும் பிரிந்ததன் பிற்பாடு, பிரிவுக்கு முன்பு ஒருவர் மற்றவரோடு பகிர்ந்துகொண்ட இரகசியங்களை, கனவுகளை, வாழ்க்கையை மற்றவர் எல்லோரிடமும் பகிரங்கப்படுத்தி அவரைக் கேவலப்படுத்துவதன் மூலம், சம்பந்தப்பட்டவருடன் நேசம் வைத்து வீணாகக் கழிந்த காலத்தினைக் குறித்து அடுத்தவர் வேதனையும், வருத்தமும் அடையச் செய்வது தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. நீங்கள் ஒருவரை உண்மையாகவே நேசித்து, பிரிந்திருப்பீர்களானால் உங்களால் ஒருபோதும் அவருக்கெதிராக இதனைச் செய்ய முடியாது.

     ஒரு பிரிவின் பின்னர் சமூகத்தில் அவர்களைக் குறித்து நிறையக் கேள்விகள் எழும் என்பது யதார்த்தம். சமூகத்தின் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் எம்மால் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்க இயலாது. அது நமது பதில்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பதுமில்லை. அதற்குத் தேவை ஊர் வம்பு மாத்திரமேயன்றி உங்களதும், எனதும் நலனல்ல. நீங்கள் நேர்மையாகவே உண்மையான பதில்களை அளித்தபோதிலும் கூட, சமூகத்தில் நுழைந்து அவை வெளிப்படும்போது பல அங்கங்கள் மேலும் மேலும் அவற்றில் புதிதாகத் தோன்றியிருக்கும். எனவே என்னைப் பொறுத்தவரையில் பிரிவின் பின்னர் ஒருவரைப் பற்றி மற்றவர் இன்னுமொருவரிடத்தில் பேசுவது கூடத் தவறானது. பழகிய காலங்கள் இனியவை எனில், பிரிவில் நான் சம்பந்தப்பட்டிருப்பேன் எனில், எனது வாழ்வில் அதன் பிறகு அவருக்கு இடமில்லையெனில், பிரிவின் பின்னர் என் மீது முன்வைக்கப்படும் கேள்விகளுக்கு எனது மௌனமும், புன்னகையும் மாத்திரமே பதிலாக இருக்கும். ஆனால் அம் மௌனத்தினதும், புன்னகைக்கும் பின்னால் எனக்குள், கேள்விகளை முன்வைக்கும் உங்களைப் பற்றிய முகத்திரை பயங்கரமாகக் கிழிந்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். அதைத் தவிர்த்து, என்னால் ஒரு காலத்தில் நேசிக்கப்பட்ட ஒரு ஜீவனை ஒருபோதும் காட்டிக் கொடுக்கவோ, கீழ்த்தரமாகச் சித்தரிக்கவோ மாட்டேன். உங்கள் வாழ்க்கை உங்கள் கையில், எனது வாழ்க்கை எனது கையில் எனப் போய்க் கொண்டே இருப்பது எனது இயல்பாக இருக்கும்.

    அவ்வாறானதொரு முடிவை இமானும் எடுக்கிறான். தனது தம்பியின்றி தன்னால் வாழ முடியாது என உறுதியாக உணர்ந்த பிற்பாடு, அவன் மறுநாளே போய் நெகாரின் தந்தையைச் சந்திக்கிறான். தனது உடன்பிறப்பினைத் தன்னால் பிரிந்து இருக்க முடியாதெனவும், இதற்கும் மேலே அவளது தந்தை அவனைப் பிரிந்தால்தான் இந்தத் திருமணம் நடக்குமென உறுதியாக இருப்பாரானால், தனக்கு இந்தத் திருமணம் மட்டுமல்ல, இனி திருமணமே வேண்டாம் எனவும் நெகாரின் தந்தையிடம், கலங்கிய விழிகளோடு உறுதியாகக் கூறுகிறான். தொடர்ந்து அவன் தனது தம்பியை மீட்டு வரச் செல்லும்போது வரும் தொலைபேசி அழைப்பு, சிறுவர் பராமரிப்பு இல்லத்திலிருந்து தம்பி அலி காணாமல் போய்விட்ட தகவலைச் சொல்கிறது.

     நம் மனதுக்கு நெருக்கமானவர்கள் தொலைந்துபோவது கொடுமையான ஒன்று. நீண்ட நாள் நம்மால் பாவிக்கப்பட்ட சடப்பொருளொன்றையே, அது அதனுடைய பயன்பாட்டை இழந்துபோன பிற்பாடும் கூட ஏதாவது நினைவுக்காக, சந்தோஷத்துக்காக சேர்த்து வைத்திருப்போம். அதைத் தொலைத்தால் மிகவும் வருத்தப்படுவோம். ஆனால், தினந்தோறும் தினசரிகளில், காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பான எத்தனையோ விளம்பரங்களை மேலோட்டமாக வாசித்துவிட்டுத் தவிர்த்துச் செல்கிறோம். ஒட்டப்பட்டிருக்கும் சுவரொட்டிகளில் காணாமல் போனவர்கள் எப்பொழுதோ புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தபோது எடுத்த புகைப்படத்தைப் பார்த்தும் பார்க்காமலும் கடந்து செல்கிறோம். புகைப்படங்களிலிருக்கும் அந்த மனிதர்களும் கூட யாருக்கோ நெருக்கமானவர்கள் என்பதை உணர மறுக்கிறோம். தங்களைப் பற்றிய பூரண விபரங்களை எவரிடமும் தெளிவாகக் கூற முடியுமான வளர்ந்தவர்கள் காணாமல் போகும்போதே இந் நிலையென்றால், தன்னைப் பற்றியோ தன் குடும்பத்தைப் பற்றியோ எதுவுமே கூறத் தெரியாத குழந்தை மனதுடனுள்ள ஒருவர் காணாமல் போய்விட்டால் அவரது நிலைமை என்னவாகும்? சிறுவர் பராமரிப்பு நிலையத்திலிருந்து தனது அண்ணனைத் தேடித் தப்பிச் சென்ற அலியைக் கண்டுபிடிக்க காவல்துறையினதும், பத்திரிகைகளினதும் உதவியை நாடுகிறான் இமான். விடயம் தெரியாத அவர்களது தாய், அலியை தான் பார்க்க வேண்டும் என்கிறார். அலி எங்கே? அவனுக்கு என்னவாகிறது?

    ஸெதாரா போதைப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் பெண். காவல்துறைக்குத் தெரியாமல், பூங்காக்களிலும், கடைத் தெருக்களிலும் போதைப் பொருட்களை விற்றுவருகிறாள். சட்டவிரோதமான காரியங்களைச் செய்துவரும் கணவனோடு அவள் ஒரு ஒடுங்கிய, சிறிய, ஒதுக்குப்புறமான வீடொன்றில் வாழ்ந்து வருகிறாள். தற்செயலாக பூங்காவில் சந்திக்க நேரும் அலியை, அவள் தனது வீட்டுக்கு அழைத்து வருகிறாள். தமது தொழிலுக்கு உதவியாக இருக்குமென கணவனும் அதனை விரும்புகிறான். ஸெதாரா போதைப் பொருட்களை விற்க அவனையும் அழைத்துச் செல்கிறாள். வீடு திரும்பியதும் உணவு சமைத்துப் பரிமாறுகிறாள். அவளுக்கு கரண்டியைக் கொண்டு நாகரிகமாக உணவருந்தும் முறையைக் கற்றுத் தருகிறான் அலி. அவனை அன்புடன் பராமரிக்கிறாள் ஸெதாரா.

     எளிதில் ஏமாந்துவிடக் கூடிய, நம்பிக்கையும், நேர்மையும் உடையவர்களை ஏமாற்றுவதற்காகவே உலகில் பலர் இருக்கின்றனர் என்பது மறுப்பதற்கில்லை. அவர்கள் பணத்திலும், அந்தஸ்திலும், தகுதியிலும் மேலே வந்து விடுவதற்கான ஏணியாக இவ்வாறான குழந்தை மனம் கொண்டவர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். ஏற்றிவிட்ட ஏணியை பின்னர் எளிதில் மறந்து விடுகின்றனர் அல்லது தள்ளி உதாசீனப்படுத்தி விடுகின்றனர். ஏமாறுபவர்கள் இதனை உடனே உணர்வதில்லை. ஏமாற்றப்பட்டதன் பிறகே வலியுடன் கூடிய ஒரு நிரந்தரமான தழும்பு அவர்களுக்குப் பாடம் கற்பித்துக் கொடுக்கிறது. ஆனாலும், தொடர்ந்தும் அவர்களுக்கு இருக்கும் குழந்தை மனமும், நேர்மையும், மன்னிக்கும் மனப்பான்மையும் திரும்பத் திரும்ப அவர்களை ஏமாறச் செய்கின்றன. ஏமாற்றுபவர்களுக்கு இதுவே பெரும் உதவியாக அமைந்து விடுகிறது.

     மோசமான ஒருவனிடம் வந்து சிக்கிக் கொண்ட ஸெதாராவின் நிலைமையும் இவ்வாறேதான் இருக்கிறது. அவள் அறிந்தே இம் மோசமான தொழிலைச் செய்து வந்த போதிலும் கூட, அவளுக்குள்ளும் ஈரமான மனது உள்ளதென்பதை அலியுடனான உறவு சித்தரிக்கிறது. குழந்தைகளேதுமற்ற அவளுக்கு, அவன் தனது குழந்தையாகத் தென்படுகிறான். தனது கணவன், அலிக்கு போதை மருந்து ஊசியை ஏற்ற முயற்சிப்பதைக் கண்டு பதறிப் போய் காப்பாற்றுகிறாள் அவள். தனது சகோதரனைத் தேடி அவளிடம் அழுகிறான் அலி. அவனது சகோதரன் அவனைத் தேடி வர மாட்டானெனக் கூறும் அவள், தன்னை அங்கு விற்றுப் போன தனது சகோதரன் பற்றிய துயரக் கதையை அவனிடம் கூறி அழுகிறாள். அவளை அழ வேண்டாமெனக் கூறி ஆறுதல்படுத்துகிறான் அலி. பின்னர் அலியை தனது கணவன் இன்னுமொருவனுக்கு பணத்துக்காக விற்று விட்டதைக் கேட்டு அதிரும் அவள், அந்த நள்ளிரவில் அலிக்கு உணவு கொடுத்து அவனை வீட்டைவிட்டு அனுப்பி வைக்க முயல்கிறாள். செல்ல மறுக்கும் அலியை இருளிலும், குளிரிலும் பலவந்தமாக வெளியே தள்ளி கதவைச் சாத்துகிறாள் ஸெதாரா. நாய்களின் குரைப்பொலியைக் கேட்டு அச்சமுறும் அலி திரும்பத் திரும்ப கதவினைத் தட்டுகிறான். அவனைக் கல்லாலெறிந்து துரத்தி விடுகிறாள் அவள். பின்னர் கதவருகே அமர்ந்து கேவிக் கேவி அழுகிறாள். நடந்து நடந்து பெருந்தெருவுக்குள் நுழையும் அலி ஒரு வாகனம் மோதி கீழே விழுகிறான். குருதி வழிய கீழே கிடக்கும் அவனுடலைத் தாண்டிச் செல்கிறது வாகனம். அலிக்கு என்னவாயிற்று?

     திரைப்படத்தை இயக்கியிருக்கிறார் ஈரானியத் திரைப்பட உலகில் தவிர்க்கவும், மறக்கவும் முடியாத பெண் இயக்குனர்களில் ஒருவரான பௌரான் தெரக்ஷந்தே (Pouran Derakhshandeh). தற்பொழுது தனது 62 வயதில், இன்னுமொரு திரைப்படத்தை இயக்கி வரும் இவர், 2006 ஆம் ஆண்டு இயக்கி வெளியிட்ட திரைப்படம் தான் இந்த 'நித்திய குழந்தைகள்' (Eternal Children) எனும் திரைப்படமாகும். திரைப்பட இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், திரைக்கதையாசிரியர், ஆய்வாளர் போன்ற பல முகங்களைக் கொண்ட இயக்குனர் பௌரானின் எட்டாவது திரைப்படமான இத் திரைப்படமானது, பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில், விருதுகளுக்காக முன்மொழியப்பட்டு இவரை ஒரு சிறந்த திரைப்பட இயக்குனராக உலகறியச் செய்தது. இத் திரைப்படம், 37 ஆவது ROSHD சர்வதேச திரைப்பட விழாவில், சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருதுக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டதோடு, 21 ஆவது குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கான சர்வதேச திரைப்பட விழாவான 'Golden Butterfly' விருது வழங்கும் விழாவில் மேலும் 6 விருதுகளைத் தனதாக்கிக் கொண்டது.

     எப்பொழுதும் குடும்பங்களையும், குழந்தைகளையும் மையப்படுத்தியே திரைப்படங்களை எடுத்து வரும் இந்த இயக்குனரின் இத் திரைப்படத்தின் கதாநாயகனாக, உண்மையிலேயே டௌன் நோய்க்கூட்டறிகுறி(Down Syndrome) நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட நித்தியக் குழந்தையான அலி அஹ்மத் இஃபார் நடித்திருக்கிறார். சிறந்த நடிகருக்கான விருது இதற்காக இவருக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இவ்வாறான குழந்தைகளை ஓரிடத்தில் ஒரு கணம் அமைதியாக உட்கார வைத்திருப்பதே மிகவும் சிரமமான காரியமாக இருக்கையில், முழு திரைப்படத்தையும் இவரே கொண்டு செல்லும்விதமாக கதையை அமைத்திருப்பதுவும், இவரை மிக மிகச் சிறப்பாக நடிக்க வைத்திருப்பதுவும் இயக்குனரின் திறமையைப் பறைசாற்றுகிறது. அலியின் சகோதரன் இமானாக பிரபல ஈரானிய நடிகர் ஷாஹப் ஹுசைனியும், நெகாராக பிரபல ஈரானிய நடிகை இல்ஹாம் ஹமீதியும் நடித்திருக்கின்றனர். திரைப்படத்தின் பிற்பாதியில் சொற்பமாகவே வந்தாலும் போதைப் பொருள் விற்கும் பெண் ஸெதாராவாக நடித்து அசத்தியிருக்கிறார் நடிகை பேந்தே பஹ்ரம். அநாயாசமாக புகைப்பிடிப்பதுவும், கணவனை நோக்கிப் புறுபுறுத்துக் கொண்டும் திட்டிக் கொண்டும் இருப்பதுவும், அலியிடம் மிகவும் பாசத்தோடும், பண்பாகவும் நடந்துகொள்வதுவும், அலியைப் பிரிந்து அழுவதுமென பல முகங்களை வெளிப்படுத்தி நடிக்க வேண்டியிருந்ததை மிகச் சிறப்பாகச் செய்து தனது திறமையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

     திரைப்படமானது, ஒரு குழந்தையை மையப்படுத்தி நகர்ந்தபோதிலும், ஆங்காங்கே காணப்படும் பல காட்சிகள் ஈரானிய அரசியலையும், உலக நிலைப்பாடுகளையும், சர்வதேச அளவில் மனித மனப்பாங்குகளையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளன. நெகார் தன்னைச் சுட வேண்டாமென அலியிடம் கெஞ்சும்போதும், காப்பாற்றச் சொல்லி அழும்போதும் வல்லரசுகளிடம் மாட்டிக் கொண்டு விளையாட்டு போல கொல்லப்படும் அப்பாவிகளை நினைவுறுத்துகிறார். பூங்காவில் அலி சுதந்திரமாக தென்றலை அனுபவிப்பதுவும், பூக்களிடம் கதைப்பதுவும் அவனுக்கு மறுக்கப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கான  வேட்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது. வீதியில் அநாதரவோடு பட்டினியாகக் கிடக்கும் அலிக்கு ஒரு ஏழைப் பெண் தனது ரொட்டியில் பாதியை வழங்குவதுவும், ஒரு செல்வந்தக் கோமகன், தனது வாகனத்தைத் தொட்டதற்காக அலியைத் திட்டித் துரத்துவதுவும் சமூகத்தின் ஏற்றத் தாழ்வுகளையும், அதிகார மனப்பாங்குகளையும் சித்தரிக்கின்றன. இவ்வாறான பல காட்சிகளை மிக நேர்த்தியாகக் கோர்த்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

     எப்பொழுதுமே அன்பும், பராமரிப்பும், கருணையும் தேவைப்படும் குழந்தை மனம் கொண்டவர்களுக்கு, வளர்ந்தவர்களே இடையூறாக இருக்கின்றனர். பலரும் இதனைப் பற்றிச் சிந்திப்பதேயில்லை. உடல் அளவில் பூரணமாக வளர்ந்திருப்பதைக் கொண்டு அவர்களை வழிநடத்துவதும், அவர்களது உள வளர்ச்சியைப் பற்றி சிறிதும் கவலையுறாது நடந்துகொள்வதும் பெரியவர்களிடையே விரவியிருக்கும் மனப்பாங்குகளெனச் சொல்லலாம். குழந்தை மனம் கொண்டவர்களது அக உலகுக்குள் நுழைந்து அவர்களை அன்பால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முதிர்ந்த மனநிலைக்குக் கொண்டு வருவதே மிகத் தேவையானதாக இருக்கிறது. குழந்தை மனம் கொண்டவர்களது நேசத்தில் ஒருபோதும் வஞ்சங்களில்லை. அன்பு மட்டுமே பிரதானம். அன்புதான் எல்லாமும். இத் திரைப்படம் சொல்லும் பாடமும் அதுதான்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com
நன்றி - பேசாமொழி, ஊடறு

Tuesday, May 9, 2017

சித்திரவதைக்குள்ளானவரின் வாக்குமூலம்


எழுத்தாளர் அஜித் பெரகும் ஜெயசிங்ஹவுடனான நேர்காணல்

 - எம். ரிஷான் ஷெரீப்


     ‘பெரா’ என்றழைக்கப்படும் அஜித் பெரகும் ஜயசிங்ஹ ஒரு எழுத்தாளர், வலைப்பதிவாளர், சமூக செயற்பாட்டாளர், ஆசிரியர் என பன்முகம் கொண்டவர். சமூகத்தில் நாம் அனுபவித்திராத, அனுபவிக்க விரும்பாத அனுபவங்கள் பலவற்றைக் கொண்டவர் அவர்.


   
இலங்கையில் ‘எளியகந்த’ எனும் பிரதேசத்திலிருந்த சித்திரவதை முகாமைக் குறித்த உரையாடல், எழுத்தாளர் ரோஹித முணசிங்ஹ எழுதிய 'எளியகந்த சித்திரவதை முகாம்' எனும் தொகுப்பினூடாகத்தான் ஆரம்பித்தது. ‘K point’ என்றும், ‘எளியகந்த சித்திரவதை முகாம்’ என்றும் அழைக்கப்படுவது, எமது சமூகமானது ஒரு காலத்தில் பயணித்த இருண்ட யுகத்தினை அத்தாட்சிப்படுத்தும் ஒரு இடமாகும். இந்த இருண்ட யுகத்தினைத் தோற்றுவித்த அரசியல்வாதிகளைப் போலவே கலைஞர்களாலும் நடத்தப்பட்ட செயற்பாடுகள் பற்றிய விபரங்கள் இன்னும் கூட முழுமையாக வெளிவரவில்லை. அதனால், எளியகந்த சித்திரவதை முகாம் உருவானதற்கான காரணத்தை இராணுவத்தின் மீதோ, போராளிகள் மீதோ சுமத்தி விட்டு, விடுதலையடைந்து விட முடியாது.

     அஜித் பெரகும் ஜயசிங்ஹ எளியகந்த சித்திரவதை முகாமில் கைதியாக இருந்தவர். அவர் எளியகந்த வதை முகாமில் ஒரு வருடமும், ஒரு மாதமும், ஒரு நாளும் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தார். இதைத் தவிர அவர் வேறு பல சித்திரவதை முகாம்களிலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டவர். அம் முகாம்களிலும் அவர் மிகவும் பயங்கரமான விடயங்களுக்கு முகம் கொடுத்துள்ளார்.

     ஹெட்டியாவல சித்திரவதை முகாமிலும் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அஜித், அம் முகாமிலிருந்த ஒரு சார்ஜனைக் குறித்துக் குறிப்பிடுகிறார். அந்த சார்ஜன், பாடல்களைக் கேட்கும் போது நடனமாடுவார். ஆனால் மிகத் திறமையாக கத்தியால் கைதிகளின் கழுத்தை அறுத்துக் கொன்ற நபர் அவர். ஒரு தடவை எளியகந்தையில் வைத்து புதிய இராணுவ வீரனொருவன், கைதிகள் இருவரைத் தாக்கி, மண்வெட்டியால் தலைகளைக் கழுத்திலிருந்து வேறாக்கி, ஒரு தலையை வேலியின் மறுபக்கம் வீசி எறிந்து விட்டு, அஜித்திடம் அதனைத் தேடி எடுத்துக் கொண்டு வரும்படி பணித்திருக்கிறான். இந்த இராணுவ வீரன் ஹொரணை பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த பத்தொன்பது வயது இளைஞன்.

     எளியகந்த சித்திரவதை முகாமானது, இலங்கை இராணுவத்தின் பொறுப்பிலேயே இருந்தது. அஜித் எளியகந்த வதை முகாமிலிருந்த ஆரம்ப காலத்தில், அம் முகாமுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த நான்காவது பீரங்கிப் படைப் பிரிவின் தளபதி, பின்னொரு காலத்தில் சிரேஷ்ட பதவிக்கு தரமுயர்த்தப்பட்டதை அவர் நினைவுகூர்கிறார். அவர்தான் அஜித்தின் உயிரைக் காப்பாற்ற நடவடிக்கை எடுத்தவர். அவர் அம் முகாமிற்குப் பொறுப்பாக இருந்த காலத்திலும் அங்கு பயங்கரமான சித்திரவதைகள் நடைபெற்ற போதிலும் படுகொலைகள் எவையும் இடம்பெறவில்லை. 1989 ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் அவர் கம்பஹ பிரதேச புலனாய்வுப் பிரிவுக்கு இடம் மாற்றம் பெற்று சென்று விட்ட தகவலை அறியக் கிடைத்தது. மாத்தறை மாவட்ட புலனாய்வுப் படைப் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக, முன்பு கம்பஹ புலனாய்வுப் படைப் பிரிவுக்கு பொறுப்பாக இருந்த குழு வந்ததன் பிறகுதான் அங்கு பாரியதொரு மாற்றம் நிகழ ஆரம்பித்தது. அந்தக் குழுவினர் சற்று மந்த புத்திக்காரர்களைப் போல, தயை தாட்சண்யமின்றி சித்திரவதைகளையும், படுகொலைகளையும் நிகழ்த்தியவாறு, இலங்கையின் இடதுசாரி அமைப்பை (JVP – மக்கள் விடுதலை முன்னணி) அழிப்பதில் முன் நின்றதைப் பற்றி அஜித் கூறுகிறார். இக் காலத்தில் மாத்தறை தொடர்பாடல் அதிகாரியாக இருந்தவர் பிரிகேடியர் ஸ்ரீ பீரிஸ் என்பதாக அஜித்தின் நினைவிலிருக்கிறது.


     எளியந்தை சித்திரவதை முகாமின் தலைவராக இருந்தவர், இரண்டாம் லெஃப்டினன்ட் நிமல் சில்வா. அவ்வாறே சார்ஜன் திஸாநாயக்க, பொம்பர்டியர் செனவிரத்ன, லான்ஸ் பொம்பர்டியர் அமரஸ்ரீ, சிறில், கித்ஸ்ரீ, ஹரிஸ்சந்திர, விக்ரமசிங்ஹ, உதயஸ்ரீ, நந்த ஸ்ரீ, தயாரத்ன ஆகியோரும் அவரது ஞாபகத்தில் தரித்திருக்கின்றனர்.


     எளியகந்த வதை முகாமும் அங்கு தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தவர்களும் இங்கு தரப்பட்டுள்ள நேர்காணலை மேற்கொண்ட வைத்தியர் ருவன் எம்.ஜயதுங்கவினது கவனத்தில் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தனர். மனநல சிகிச்சைக்காக 2002 ஆம் வருடம் சிறப்பு மன நல மருத்துவர் நீல் பெர்ணாண்டோவினால் இவரிடம் அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சாதாரண படைவீரன் XX2, 1988-1989 காலப்பகுதியில் எளியகந்த சித்திரவதை முகாமில், கைதிகளை விசாரணைக்கு உட்படுத்துபவனாகவும், சித்திரவதை செய்பவனாகவும் பணியாற்றியவன். கைதிகளை உடல்ரீதியாகத் துன்புறுத்தித் தாக்குதல், எரியும் பொருட்களால் அவர்களுக்குச் சூடு வைத்தல், அதியுச்ச வேதனை எழும் விதமாக அவர்களது மர்ம உறுப்புக்களை மேசை இழுப்பறைகளில் அடைத்து மூடுதல், சில வேளைகளில் மரண தண்டனையை நிறைவேற்றுதல் போன்றவை அவனால் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன. 2002 ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட மனநல சிகிச்சை மற்றும் முழுமையான சிகிச்சை முறைகளின் பின்னர் அவன் ‘பேரதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன உளைச்சல் சீர்கேடு’ (PTSD) எனும் வியாதியினால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தது உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.


     இச் சாதாரண படை வீரன் XX2 தனிமை, கனவில் பயந்தெழுதல், பீதி, பார்வைக் குறைபாடு குறித்த கருத்துக்கள், மாய உருவங்களைக் காணுதல் மற்றும் கவலைப்படும் விதமான பல நோய் அடையாளங்களுடன் காணப்பட்டான். சித்திரவதை முகாம் அனுபவங்களை மறப்பதற்காக அவன் மதுபாவனைப் பழக்கத்திற்கு தீவிரமாக அடிமையாகியிருந்தான். இவ்வாறாக சித்திரவதை என்பது அதற்கு ஆட்படுத்தப்படுபவருக்கு மாத்திரமல்லாது சித்திரவதை செய்பவனுக்கும் விபரீதத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய, இரு புறமும் வெட்டக் கூடிய வாளாகும். சித்திரவதைகளைச் செய்யும் அனேகர் பல தரப்பட்ட மன நோய்களில் சிக்குண்டவர்கள்.


     வைத்தியரின் கூற்றுக்கிணங்க அஜித் சித்திரவதைகளுக்குள்ளான போதும் பாரதூரமான பக்க விளைவுகளிலிருந்து விடுபட்டு வெற்றிகரமாக சமூகத்துடன் இணைந்து கொண்டுள்ள நபர்களில் ஒருவர். அவர் தனது எழுத்து எனும் கலையின் மூலமாக தன்னைச் சுற்றியிருந்த இரும்பு வளையத்தை உடைத்தெறிந்த ஒருவராகத் தோன்றுகிறது. அவ்வாறே அவர் தனது பிள்ளைகள் மீது அளவற்ற அன்பைக் காட்டுகிறார். அவருக்குள்ளிருந்த மனிதன் பிரபலமானார். அதனால் எளியகந்த சித்திரவதை முகாமுக்கு அஜித்தை அழித்து விட முடியவில்லை.

     எளியகந்த, ‘K Point’ சித்திரவதை முகாம் மற்றும் சித்திரவதைகள் குறித்து எழுத்தாளர் அஜித் பெரகும் ஜயசிங்ஹவுடன் வைத்தியர் ருவன் எம்.ஜயதுங்க நிகழ்த்திய விரிவான உரையாடல் கீழே தரப்படுகிறது.

கேள்வி - போராளி ஒருவராக ஆக, சமூகப் பின்னணி உங்களுக்கு ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் பற்றிக் கூறுங்கள்?

பதில் - ஒரு புரட்சியை உருவாக்கும் அரசியல் காய்ச்சலே என்னை அதிகமாகத் தாக்கியது. ரஷ்ய இலக்கியங்களை வாசித்ததன் பிறகு அது எனக்குள் தோன்றியது. ஆழமான அரசியல் தொகுப்புக்களை வாசிக்க அவ்வளவாக ஆர்வமிருக்கவில்லை. மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) யின் எளிமையான வகுப்புக்கள் மற்றும் எளிமையான விதத்தில் எதிர்ப்பு அரசியல் எண்ணக் கருக்களை விளம்பரப்படுத்திய ஊடகங்கள், ஆழமற்ற சமூக வாழ்க்கை யதார்த்தத்தினைப் பிரச்சாரப்படுத்திய இலக்கியவாதிகள், பாடலாசிரியர்கள், பாடகர், பாடகிகள் ஆகியோரால் பரப்பப்பட்ட மாய எண்ணக் கருக்களுடன் எனது ரஷ்ய இலக்கியங்களினூடு கட்டியெழுப்பப்பட்ட புதிய உலகம் குறித்த கனவு விம்பம் பொருந்தியது.

     பெயர்ப் பட்டியலோடு சொல்வதாயின் ரோஹண விஜேவீர, மாதுளுவாவே சோபித ஹிமி, சுனில் மாதவ பிரேமதிலக, சுனில் ஆரியரத்ன, நந்தா மாலினி, குணதாஸ அமரசேகர போன்றவர்கள் ஒரு பரம்பரைக்கே மறுலோகம் செல்ல வழி காட்டியவர்கள் எனத் தோன்றுகிறது. தனக்கே தெளிவில்லாத அரசியல் எண்ணக் கருக்களைப் பிரச்சாரம் செய்து, ஏனையவர்களை ஆள் சேர்ப்பவர்கள் இறுதியில் தானும் பலியாகி, மற்றவர்களையும் பலி கொடுத்து விடுகின்றனர். போராட்டத்தினால் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கை சம்பந்தமான பொறுப்புக்களிலிருந்து அந்தப் போராட்டத்தில் பங்குபற்றி உயிர் பிழைத்தவர்களால் ஒருபோதும் விடுபட முடியாது. நான் இன்றும் கூட ஒரு போராளிதான். ஆனால் நான் இன்று சமூகத்தை மாற்றப் போராடும் விதம் வேறு மாதிரியானது. நான் இதனை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன். ஏனெனில், என்னுடன் ஒன்றாகப் போராடி இடையில் வீழ்ந்த மனிதர்களுக்காக நான் இவ்வாறு போராடுவதை நிறுத்திவிட, எனக்கு உரிமையில்லை.

கேள்வி - 1988 - 1989 காலப்பகுதியில் உங்கள் வாழ்க்கை எப்படியிருந்தது?

பதில் - 1984 ஆம் ஆண்டளவில் நான் மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP)யில் இருந்தேன். மிக விரைவாகவே, அப்போது நான் படித்துக் கொண்டிருந்த சிறப்புப் பொறியியல் அடிப்படைப் பாடநெறி வகுப்புக்களைத் தவிர்த்து விட்டு JVP அரசியலில் அதிகமாக ஈடுபட்டேன். JVP பத்திரிகைகளை பங்கிட்டுக் கொண்டிருந்தது சம்பந்தமாகக் கைது செய்யப்பட்டு, அவசர காலச் சட்டத்தின் கீழ் மூன்று மாதங்கள் சிறையில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்து விடுதலையானதன் பின்னர், JVP இயக்க அரசியலில் நிரந்தரமாக இணைந்து செயல்பட்டேன். அது 1986 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில். அதற்குப் பிறகு JVP மாணவர் பிரிவிலும், அரசியல் பிரிவிலும் கடமையாற்றினேன். இறுதியாக மாத்தறை மாவட்டத்தின் பிரச்சாரக் காரியதரிசியாகவும், வலயக் காரியதரிசியாகவும் வேலை செய்தேன்.

கேள்வி - நீங்கள் எவ்வாறு கைது செய்யப்பட்டீர்கள்?

பதில் - மாத்தறையில் வைத்து, இரவு உறங்குவதற்காக இடமொன்றைத் தேடிச் சென்றபோது, வயல்வெளியினூடாகச் சென்ற பாதையொன்றில் வைத்து, வழி காட்டியவர்களின் தவறொன்றினால் இராணுவத்தின் கொமாண்டோ படைப் பிரிவினரால் கைது செய்யப்பட்டேன்.

கேள்வி - முதலாவதாக உங்களை விசாரணை செய்தவரை நினைவிருக்கிறதா?

பதில் - நினைவிருக்கிறது. புதிதாக படையில் இணைந்த இரண்டாம் லுதினன்ட் அதிகாரி ஒருவர். அது விசாரணை அல்ல. ஒரு குழுவாக இணைந்து வெறுமனே தாக்குவது மாத்திரமே.


    இரண்டாவதாக விசாரணை செய்த லுதினன்ட் அதிகாரி, பிற்காலத்தில் மட்டக்களப்பு பகுதியில் விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசமொன்றை கடல் வழியாகக் கைப்பற்றும் நடவடிக்கையொன்றின் போது, விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலுக்கு இலக்காகி, கப்பலிலேயே மரணித்ததாகவும், பின்னர் சக படையினரால் அவரது சடலமானது கடலில் வீசியெறியப்பட்டதாகவும் அறியக் கிடைத்தது. அவர் என்னை மனிதாபிமானத்தோடு நடத்தினார். எளியகந்த சித்திரவதை முகாமுக்கு என்னை ஒப்படைக்கும்வரை அவரது சார்ஜன்ட் அல்லாது வேறெவரும் என்னைத் தாக்கவில்லை.


    நான் எளியகந்தவில் இருக்கும்போதும் சில மாதங்களுக்கு ஒரு தடவை அவர் அங்கு வருகை தரும் வேளைகளில் என்னிடம் நலம் விசாரிப்பார். அந்தப் படைக்குழுவிலிருந்த மாத்தறை பகுதியைச் சேர்ந்த சார்ஜண்ட் ஒருவர் நான் அவர்களது கட்டுப்பாட்டில் இருந்த நாட்களில் இடைக்கிடையே வந்து என்னைத் தூக்கி நிலத்தில் அடிப்பார். அவர் நிறையத் தடவைகள் அவ்வாறு என்னைத் தூக்கி நிலத்தில் அடித்திருக்கிறார். இந்த சார்ஜண்ட் பிற்காலத்தில் குண்டுத் தாக்குதலில் உயிரிழந்ததாகவும், அவரது சடலம் கூடக் கிடைக்கவில்லை எனவும் அறியக் கிடைத்தது.


கேள்வி - விசாரணைகளின் போது அவர்கள் பயன்படுத்திய வழிமுறைகள் யாவை?

பதில் - குண்டாந்தடிகளால் மிகப் பலமாகத் தாக்குவதையே அதிகளவில் செய்தார்கள். அதற்கு மேலதிகமாக எளியகந்தயில் வைத்து எனது ஒரு காதின் செவிப்பறை வெடிக்குமளவு அடித்தார்கள். அந்தக் காதிலிருந்து நீண்ட நாட்கள் சீழ் வடிந்து கொண்டேயிருந்தது.

     நான் மத்திய தரத் தலைவனொருவனாக அறியப்பட்டிருந்ததனாலும், என்னுடன் கைது செய்யப்பட்ட இன்னுமொரு தலைவன் இராணுவத்துடன் இணைந்து கொண்டதாலும் நான் மிக ஆழமாகச் சித்திரவதைக்குள்ளாக்கப்பட்டு விசாரணை செய்யப்படவில்லை. எனினும், அவன் மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) குறித்த பெறுமதியற்ற தகவல்களை இராணுவத்துடன் பகிர்ந்து கொண்டானேயன்றி யாரையும் காட்டிக் கொடுத்ததாக நான் கேள்விப்படவில்லை. அவனை எனக்கு நீண்ட காலமாகத் தெரியும். அதனால் அவன் என்னைப் பற்றிய எல்லா விபரங்களையும் தெரிவித்திருந்தான்.


    நான் கைது செய்யப்பட்ட போது (1989 மே) அவசர காலச் சட்டம் இடப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதாலும், வெறுமனே என்னையும் என்னுடன் கைது செய்யப்பட்ட ஏனையவர்களையும் தடுத்து நிறுத்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்ததாலும், மாணவர் ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது கைது செய்யப்பட்டிருந்த ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவத் தலைவன் விடுதலை செய்யப்பட்டதனாலும், அவனது தலையீட்டின் காரணமாக எம் மீது வழக்கு பதியப்படாதிருந்ததனாலும், அக் காலப்பகுதியில் மாத்தறை மாவட்ட இராணுவப் புலனாய்வுப் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த கேப்டன் ரத்னாயக, அதிகமாக சித்திரவதைகளைச் செய்பவர் ஒருவரல்ல என்பதனாலும், இக் காலப்பகுதியில் எளியகந்தயில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தவர்கள் கொஞ்சம் பேர் என்பதனாலும் அங்கு அப்போது அந்தளவு மோசமான நிலைமை இருக்கவில்லை. எனினும், அவரும் அவரது குழுவினரும் இடம் மாற்றம் பெற்றுச் சென்ற பிறகு எளியகந்தையின் நிலைமை மாறியது. அது அனேக மனிதர்களை சித்திரவதைக்குள்ளாக்கவும், படுகொலை செய்வதற்காகவும், இன்னுமொரு முகாமுக்கு மாற்றும் வரையில் தடுத்து நிறுத்தி வைக்கப்படும் இடமாகவும் பாவிக்கப்பட்டது.

கேள்வி - எளியகந்தவுக்கு நீங்கள் எப்போது கொண்டு செல்லப்பட்டீர்கள்?

பதில் - 1989 மே 28 அன்று

கேள்வி - எளியகந்தையில் உங்கள் அனுபவங்கள் எவை?

பதில் - அது முறையான விசாரணைகள் நடைபெற்ற இடமல்ல. மனிதர்களை கூட்டாக சித்திரவதைக்குட்படுத்துதல், தாக்குதல்கள் மூலம் மனிதர்களைப் படுகொலை செய்தல் மற்றும் கொலை செய்யப்படாதவர்களை இன்னுமொரு முகாமுக்கு அனுப்பி வைக்கும் வரையில் சிறைப்படுத்தி வைத்திருத்தல் ஆகியவையே அங்கு நடைபெற்றன.

    அங்கு சிறைக்கைதிகளைத் தடுத்து நிறுத்தி வைப்பதிலும் எந்த ஒழுங்கும் இருக்கவில்லை. அம்மை நோய் தாக்கிய நோயாளிகள் 70, 80 பேரளவில் ஒரே இடத்தில் இருந்தார்கள். வயிற்றோட்ட நோய் பீடித்த நோயாளிகள் வெட்ட வெளியில் கழிப்பறைக் குழியினருகில் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். நோயாளிகள் எத்தனை பேராயினும் அனைவருமே அப் பன்னிரண்டு அடி நீளமான சங்கிலியாலே பிணைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சிலர் எவ்வித சிகிச்சையும் இல்லாத காரணத்தால் வயிற்றோட்டத்தாலேயே மரணித்தார்கள். முகாமுக்கு மாத்தறை கோட்டையிலிருந்து உணவு கொண்டு வரப் பாவிக்கப்பட்ட மஞ்சள் நிற வாகனத்திலேயே இரவில் அச் சடலங்களைக் கொண்டு சென்றனர். பிற்காலத்தில் அங்கு மரணித்த சடலங்களை கழிப்பறைக் குழிக்கருகே இருந்த மற்றுமொரு குழியிலிட்டு எரித்தனர்.


கேள்வி - எளியகந்தையிலிருந்த அதிகாரிகளை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?

பதில் - நினைவிருக்கிறது. எனினும், அவர்களும் எம்மைப் போன்ற மனிதர்களாதலால், அவர்களுக்கு எதிரான விசாரணைகள் போன்றவற்றால் பயனிருக்குமென எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவர்களும் எம்மைப் போலவே இப் பிரச்சினையில் வேறுவிதத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்.


கேள்வி - நீங்கள் எளியகந்தையில் இருந்தபோது எம் மாதிரியான சித்திரவதைகள் அங்கு பயன்படுத்தப்பட்டன?

பதில் - இரு கை பெருவிரல்களில் மாத்திரம் உடலைத் தொங்கவிடல், பொலிதீன் பை சிலவற்றைச் சேகரித்து அதனுள் பெற்றோல் ஊற்றி, அதனுள் தலையை நுழைத்து, மூச்சடைக்கும்வரை வைத்திருத்தல், ஒரே  கணத்தில் மயங்கி விழும்படியாக கழுத்தின் பின்பக்கம் தடியால் தாக்குதல், தலையை தண்ணீர் தாங்கிக்குள் அமிழ்த்திப் பிடித்திருத்தல், தொடர்ச்சியாகத் தாக்குதல், அதிகக் களைப்பால் மரணிக்கும்வரை உடற்பயிற்சிகளைச் செய்ய வைத்தல், மலசலம் கழிக்கச் செல்ல அனுமதி வழங்காதிருத்தல், உணவுண்ண நேரம் கொடுக்காமல், சில கணங்களுக்குள் மொத்த ஆகாரத்தையும் விழுங்கச் செய்தல், உணவுண்ணும்போது தடிகளால் தாக்குதல், ஒருவர் மேல் ஒருவரை படிப்படியாக ஏற்றி மிதித்தல், கழிப்பறைக் குழிக்குள் நீண்ட காலமாக மறைத்து வைத்தல், மலைப்பாம்பை உடம்பிலோ, சிறைக்கைதியிருக்கும் கழிப்பறையிலோ இட்டு அச்சுறுத்துதல், எவருடனும் கதைக்க இடமளிக்காதிருத்தல், மாதக்கணக்கில் கண்களைக் கட்டி வைத்தல், எப்போதுமே கை, கால்களுக்கு விலங்கிட்டு வைத்திருத்தல் போன்றவை. 
     ஹெட்டியாவல முகாமின் லுதினன்ட் புதுவிதமான சித்திரவதையைப் பயன்படுத்தினார். சிலுவையிலறைதல் எனச் சொல்லப்பட்ட இம் முறையின் பிரகாரம், இரண்டு பாக்கு மரங்களில் செய்யப்பட்ட சிலுவையில் சிறைக் கைதிகளை நாட்கணக்கில் தொங்க விட்டிருந்தார். அச் சிறைக் கைதிகளின் கைகள் மாதக்கணக்கில் செயலற்றுப் போயிருந்தன. அவர்களால் உணவை அள்ளி வாயருகே கொண்டு செல்லக் கூட முடியவில்லை. சிறைக் கைதிகள் எல்லோருமே இவையனைத்து சித்திரவதைகளுக்கும் ஒரே சமயத்தில் உள்ளாக்கப்படவில்லை.


கேள்வி - நீங்கள் எப்படி விடுதலையடைந்தீர்கள்?

பதில் - 1990 இல் யுத்தம் ஆரம்பமானதைத் தொடர்ந்து இராணுவ முகாம் மூடப்பட்டது. நான் அப்போது வீரவில முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தேன். காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த கிட்டத்தட்ட நாற்பது பேரை விடுதலை செய்து, பின்னர் கடத்திக் கொண்டு சென்று கொன்று போட்டிருந்தனர். என்னையும் ஆரம்பத்தில் காவல்துறையிடம் ஒப்படைக்கக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்த போதும், எனது வேண்டுகோளுக்கிணங்க அங்கிருந்த அதிகாரிகளான கித்ஸ்ரீயும் தயாரத்னவும் எனக்கு வீரவிலவுக்குச் செல்ல இடமளித்ததால் எனது உயிர் பிழைத்தது. எனினும், இந்த தயாரத்னதான் அந்த மண்வெட்டியால் வெட்டி உடலிலிருந்து வேறாக்கிய தலையை வேலியின் அப்புறம் வீசி விட்டு, என்னிடம் அதைக் கொண்டு வருமாறு பணித்த கொலைகாரன்.

     வீரவிலயிலிருந்து பொல்கொல்ல, சேதவத்த விகாரை, கொடிகமுவ விகாரை, பொல்கஸ்ஓவிட தியான நிலையம் போன்ற புனர்வாழ்வு முகாம்களில் வைத்திருந்து புனர்வாழ்வுப் பிரிவு காரியாலயத்தினூடாக 1993 ஆம் ஆண்டு விடுவிக்கப்பட்டேன்.

கேள்வி - சித்திரவதைகள் பாரிய உள நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியபோதும், உங்களை சமூகத்தோடு ஒன்றிணைய உதவி புரிந்தவை எவை?

பதில் - விஷேட உதவிகளெதுவும் இருக்கவில்லை. அப் புணர்வாழ்வு வேலைத் திட்டங்களிலும் யாதொரு உதவியும் கிட்டவில்லை. பொல்கொல்லையில் வரைகலைஞர் பாடநெறியைக் கற்றேன். எனினும் வீரவிலயில் நாங்கள் அதை விடவும் சிறந்த கல்வி மற்றும் கலாசார வேலைத் திட்டங்களை எமது ஏற்பாட்டில் நடத்தினோம். நான் நிறையப் பேருக்கு ஆங்கிலம் கற்பித்தேன். அகராதி கூடத் தெரியாமல் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்த மாத்தறை, ஹம்பந்தோட்டை மாவட்ட இளைஞர்கள் அநேகர் எழுதவும், வாசிக்கவும் கற்றுக் கொண்டது நாங்கள் முன்னெடுத்த அவ் வேலைத்திட்டங்களில்தான்.

     வீரவிலையில் நான் 'இப்பொழுது கழுத்தில் வாள் வைக்கப்பட்டுள்ளது' எனும் நீண்ட நாடகமொன்றையும், குறும் நாடகங்கள் பலவற்றையும் தயாரித்தேன். ‘வண்ணத்துப்பூச்சி யாப்பு’ எனும் ஒரு நீண்ட காவியத்தை எழுதினேன். அதனை உள்ளே கை மாற்றிக் கை மாற்றி வாசித்தார்கள். அச்சுப் பதிப்பாக வெளியிடவில்லை. அத்தோடு 'சாம்பலின் அகத் தீ' எனும் தலைப்பில் எழுதிய நாவலை முகாமிலிருந்த காலப்பகுதியில் 1992 ஆம் ஆண்டு 'திவயின' பத்திரிகை நடத்திய நாவல் போட்டிக்கு அனுப்பி வைத்தேன். அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் பத்து நாவல்களுக்குள் இருந்த போதும், அதற்கு முதலாவதோ, இரண்டாவதோ, மூன்றாவதோ இடம் கிடைக்கவில்லை. எனவே அதுவும் பதிப்பிக்கப்படவில்லை. எனது முதல் மொழிபெயர்ப்பான ஜூல்ஸ் வர்னின் 'எண்பது தினங்களில் உலகத்தைச் சுற்றி' எனும் புத்தகத்தை சற்று எளிய வடிவில் மொழிபெயர்த்ததும் வீரவிலயில் வைத்துத்தான்.

     அங்கு வைத்து சில மாதங்கள் முயற்சித்து, நான் கலைத் துறையில் உயர்தரப் பரீட்சை எழுதி சித்தியடைந்தேன். நான் தேர்ந்தெடுத்தது எனக்குப் பிடித்த பாடங்களான சிங்கள மொழி, ஆங்கில இலக்கியம், அரசியல் விஞ்ஞானம் மற்றும் நாடகக் கலை என்பனவாகும். பரீட்சைக்கு பத்து தினங்கள் முன்பாக நான் பெலவத்த இராணுவ முகாமுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டேன். அங்கு நான் முகம் கொடுக்க நேர்ந்த விசாரணைகளின் காரணமாக பரீட்சைக்குப் படிப்பதைக் கைவிட நேர்ந்தது. கலைப் பிரிவில், பல்கலைக்கழகம் நுழையத் தேவையான மதிப்பெண்ணை விடவும் மூன்று புள்ளிகளே எனக்குக் குறைவாக இருந்தது.

     இவ்வாறாக வாழ்க்கையின் சவால்களுக்கு முகம்கொடுத்தவாறு தனியாகவே மெதுமெதுவாக சமூகவயப்பட்டேன். விடுதலையாகி சில காலத்தினுள்ளே போட்டிப் பரீட்சையொன்றில் சித்தியடைந்து ஆங்கில ஆசிரியராக, ஆசிரியப் பணியில் இணையக் கிடைத்ததுவும், பதவிய எனும் பிறிதொரு பிரதேசத்துக்கு பணி புரியச் சென்றதுவும், புதியதொரு சமூகத்துடன் கலந்துறவாட முடிந்ததுவும், புதிய நண்பர்கள் கிடைத்ததுவும், மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) அரசியலிலிருந்து முற்றுமுழுதாகத் தூரமானதுவும் சமூகவயப்படுதலை இலகுவாக்கின.

கேள்வி - சித்திரவதையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பலரும் ‘பேரதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன உளைச்சல் சீர்கேடு’ (PTSD) போன்ற நோய்களுக்கு ஆளான போதும், நீங்கள் சமூகத்தில் செயற்பாட்டாளராக உற்சாகமாக இயங்குவதற்கான சக்தி உங்களுக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது?

பதில் - பதவிய எனும் பிரதேசத்தில் சந்தித்த நண்பர்களுடன் ஆரம்பித்த புதிய ஜீவிதமும், பாடசாலை மாணவர்களுடன் கழித்த சுறுசுறுப்பான காலமும் அவற்றுள் முக்கியமானவை. தோழிகளுடன் பழகக் கிடைத்தமையும் அவர்களது சிநேகம் கிடைத்தமையும் கூட முக்கிய காரணிகளாகக் கருதத் தக்கவை. நான் நேசித்த எல்லோருடனுமே நீண்ட தூரம் பயணிக்கக் கிடைக்கவில்லை. எனவே எனக்கு திருமண வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கத் தேவையாக இருந்தது. திருமணம் முடிக்கத் தகுதியான காதலியொருத்தியைத் தேடினேன். இறுதியில் எனக்கு நல்லதொரு மனைவி வாய்த்தார். இன்று வரை என்னுடனிருக்கும் அவருக்கு நான் மிகவும் நன்றிக் கடன் பட்டிருக்கிறேன்.

கேள்வி - எளியகந்த குறித்து இன்று என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

பதில் - அது ஜீவிதத்தில் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத மிக மோசமான  கனவொன்றைப் போன்றதொரு காலம். எனினும் அது வாழ்க்கை குறித்ததொரு ஆழமான அனுபவம் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. மிருகத்தனத்துக்கு நெருக்கமான ஆரம்ப கட்டத்தில் மனிதர்களின் நடவடிக்கையானது, சாதாரண சமூகத்திலுள்ளவர்களது நடவடிக்கைகளை விடவும் முற்றுமுழுதாக மாறுபட்டது. எனினும் இறுதியில் பார்த்தால் சித்திரவதை செய்தவர்களும் கூட இரத்தத்தாலும், சதையாலும் ஆன மனிதர்கள்தான்.

     எளியகந்த சித்திரவதைக் கூடத்தில் சித்திரவதை செய்தவர்கள் ஓரிருவர் பிற்காலத்தில், அவர்களால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு விடுதலையான 'மக்கள் விடுதலை முன்னணி இயக்க' சிறைக்கைதிகளின் சகோதரிகளையே திருமணம் செய்து கொண்டனர். அந்தக் குடும்பங்கள் அப் பிரதேசங்களில் 'மக்கள் விடுதலை முன்னணி'யின் தீவிர செயற்பாட்டாளர்களுடன் தொடர்புடையவை. அத் தீவிர செயற்பாட்டாளர்களும் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். எனினும், அந்தக் குடும்பங்களின் பெண்கள் பிற்காலத்தில் அந்தக் கொலைகாரர்களையே திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். அதற்குப் பிறகு அவர்களது வாழ்க்கை எவ்வாறு கழிந்தது என எனக்குத் தெரியவில்லை.

கேள்வி - எதிர்கால சந்ததிக்கு என்ன கூற விரும்புகிறீர்கள்?

பதில் - ஆழமற்ற இடதுசாரி அரசியல், இன வாதம், மதவாதம் போன்றவை ஒரே தரத்தைச் சேர்ந்த சமூகக் கலகங்கள். ஆட்சிக்காக குறுக்குவழியைத் தேடுபவர்கள் தமது இலட்சியத்தை எட்ட, தீப் பற்ற வைக்கப் பாவிக்கும் வைக்கோல்கள்தான் இளைஞர்கள்.

     இலங்கையில் மூன்று இளைஞர் பரம்பரைகள், இப் போலியான விடுதலை மற்றும் இனவாத யுத்தத்தினால் மிகப் பெருமளவில் உயிர்களை இழந்திருக்கின்றன. அந்த இளைஞர்கள் உயிரோடு இருந்திருந்தால், அவர்களது திறமைகளை மிகவும் பயனுள்ள விதத்தில் பயன்படுத்தியிருந்தால், எமக்கு இன்னும் அருமையான உலகமொன்றில் வாழக் கிடைத்திருக்கும். அதனால் இளைஞர்களை இம் மாதிரியான குருட்டுத்தனமான, பிற்போக்கு நடவடிக்கைகளிலிருந்து விடுவிக்க நடவடிக்கையெடுப்பது இச் சமூகத்தின் பாரிய பொறுப்பாகும். அவ்வாறே, இளைஞர்களுக்கு அரசியலில், தீர்மானிக்கும் செயற்பாடுகளில் சரியானதைத் தேர்ந்தெடுக்க பொதுவான சந்தர்ப்பங்களை வழங்க நாம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். இளைஞர்களுக்கு தமது சக்தியை தமக்கும், சமூகத்தின் நலனுக்கும் பயனளிக்கக் கூடிய விதத்தில் பயன்படுத்தவும், மகிழ்ச்சியாக வாழவும் இடமளிக்க வேண்டும். அவர்களை ஏற்றுக் கொள்வது அவசியமாகும்.

- எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

நன்றி - அம்ருதா இதழ், மார்ச் 2017